Nog steeds zijn ze te koop, de boeken die ik geschreven heb. Zie de link: Mijn boeken.

Home » Korte verhalen van de Oudjeswachter » 2 noodgevallen tegelijk…..maar eind goed al goed

Ik zat in mijn kantoortje toen een mevrouw binnen kwam strompelen, buiten adem en een grauw gezicht "Huismeester ik voel me zo beroert, wat moet ik doen", kwam er met moeite uit "Ik denk dat ik ga vertrekken, het is gebeurt met me", ze stond helemaal te slingeren.

Het zag er inderdaad niet goed uit en ik stelde haar voor om de dokter te bellen en vroeg welke ze had, waarop ze zei "Ik heb thuis het nummer in de telefoon staan".

"Zal ik u dan naar huis brengen?", zei ik tegen haar "Dan kunnen we uw huisarts bellen".

"Ja dat is goed, o daar begint het weer, ik heb nieuwe medicijnen gehad van de  dokter, o, oooh wat ben ik beroert", huilde het arme mensje.

Het leek er op dat ze in elkaar zou zakken, dus ik gauw om mijn bureau heen om haar op te vangen.

Maar ze hield zichzelf op de been en ik schoof haar gauw een stoel toe zodat ze kon gaan zitten.

Toen de pijn weer wat weggezakt was zei ik tegen haar "Kom steun maar op mijn schouders dan gaan we naar uw huis", en zo slofte we naar haar woning toe met onderweg nog weer een pijn aanval.

Onderwijl gaat mijn gsm en belde een meneer dat er een mevrouw gevallen was, ik vroeg hem of ze wat mankeerde.

"Nee" zei de man "Maar ik kan haar niet in mijn eentje optillen en daarom wou ik vragen of u kan helpen?"

"Dat gaat even niet meneer want ik ben met een andere mevrouw bezig, die moet ik eerst even helpen", zei ik tegen hem.

"Maar als u even iets warms over haar heen legt dan blijft ze warm en even bij mevrouw wil blijven, dan kom ik zo spoedig mogelijk naar haar toe", en ging weer verder met de mevrouw die zo beroert was.

We waren ondertussen bij haar huisje aangekomen, haar voordeur stond nog open en we  wilde naar binnen gaan, toen er een man aan kwam lopen.

"Hoi Wijnand kan ik je soms even helpen, ik heb altijd gekaart met deze mevrouw, ze is de laatste tijd nogal veel ziek en heeft een beetje problemen met de buurvrouw", zei de man behulpzaam.

Het was hetzelfde mannetje die eerder met zijn snufferd in de varens had gelegen toen hij aan het "Huismeestertje" pesten was.

"O dat komt mooi uit", zei ik tegen hem "Als u dan probeert haar huisarts te bellen, want ik geloof niet dat het helemaal in orde is met mevrouw, ze heeft ook net nieuwe medicijnen gehad dus weet de huisarts er misschien meer van".

"Dan kan ik even een andere mevrouw helpen".

"Als u me nodig hebt kunt u mijn 06 nummer bellen", en ik ging gauw naar die andere mevrouw.

Terwijl ik met die andere mevrouw bezig was, ze lag op haar buik maar kon niet zelf overeind komen en ze verzekerde mij dat ze niets mankeerde en zelfs geen pijn had, hoorde we de ziekenauto voor de Dignahoeve stoppen.

"O", zei die mevrouw "Dat is toch zeker niet voor mij, want ik mankeer niets hoor".

"Nee, dat is voor een andere mevrouw", stelde ik haar gerust.

Toen ik deze dame weer op haar benen had en nog een keer gevraagd had of alles in orde was ging ik weer naar die andere mevrouw om te kijken of ze mijn hulp nog nodig hadden.

Onderweg kwam ik dat mannetje tegen die geholpen heeft bij die andere mevrouw.

"Ze is in goede handen Wijnand de huisarts is er en haar zoon ook".

"De ziekenauto was er ook, de huisarts had hem voor de zekerheid laten komen maar heeft hem alweer weggestuurd".

"Dan zit het er voor ons weer op en u nog bedankt voor de hulp!", en we gingen weer ieder onze eigen weg.

 

De maandag daarna was ik de tuin aan het water geven toen meneer weer naar me toe kwam lopen.

"Ik haal geen kattenkwaad uit hoor Wijnand, maar ik kom je even vertellen dat  met die mevrouw die we vorige week geholpen hebben, nog een hele toestand is geweest van het weekend", zei hij.

"Ze is alsnog naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek dat ze de verkeerde medicijnen had meegekregen, en ziek dat het arme mens is geweest, dus ik ga nu naar de apotheek voor haar om de medicijnen weg te brengen".

Toch wel een fijn mannetje dacht ik bij mezelf.

Elke ochtend zie ik hem uit zijn huisje komen, loopt dan naar het raam van de buurvrouw om te kijken of ze weer goed opgestaan is, en nu weer wat doen voor deze mevrouw.

Ik mag hem wel, yes!

Ik weer verder met het water geven toen de buurvrouw van deze vrouw naar me toe kwam lopen, je weet wel waar ze ruzie mee had, en aan mij vroeg wat er gebeurt was met haar.

Juist voor dat ik het haar wilde vertellen dacht ik bij mij zelf, ik doe net of ik niets weet en zei tegen haar "Ik weet niet precies wat er gebeurt is dus dat kan ik niet vertellen, misschien is het beter dat u zelf gaat horen wat er aan de hand was".

"Ja dat zou ik natuurlijk kunnen doen, maar……..eh ziet u we zijn niet zo op goede voet met elkaar dus…..eh ik zie wel", en hop weg was ze.

Omdat ik nog en poos bezig was met water geven zag ik haar weer uit haar huisje komen en naar de buurvrouw lopen, een beetje dralen voor het raam, en weer terug naar huis gaan.

Om even later weer naar de buurvrouw te lopen en ja hoor hetzelfde, zal ik nu wel of zal ik nu niet en het was weer "niet"!

Maar bij de derde poging pakte ze het anders aan, ze liep eerst de deur van de buurvrouw voorbij richting buitendeur, draaide zich weer om liep al glurend door het raam terug naar haar huis deed de sleutel in haar voordeur, ik dacht al weer mislukt, maar nee hoor ze liet de sleutels in haar deur zitten liep in enen door naar de bel van de buurvrouw en belde aan.

Yes!!!!

Ik zelf had nog het idee dat als de buurvrouw zou opendoen, ze hard zou weglopen.

Maar nee hoor, de deur ging open en ze verdween naar binnen en omdat ik geen "geweld" en "gegil" bespeurde ging ik weer gerust verder met water geven, met een goed gevoel.

Of de dames het hebben bijgelegd dat weet ik niet, wie weet!

 

Groetjes, de oudjeswachter.